بهرام بیضایی در روز تولدش درگذشت
بیضایی علاوه بر کارگردانی و نمایشنامهنویسی در سینما و تئاتر، در عرصههای دیگری چون تدوین، ساخت عنوانبندی و تهیهکنندگی نیز تجربه داشت. او از سال ۱۳۴۰ تاکنون ۲۴ فیلم کوتاه و بلند را کارگردانی یا تدوین کرده است. از میان آثار بلند سینمایی او میتوان به فیلمهای «چریکه تارا»، «مرگ یزدگرد»، «باشو غریبه کوچک»، «شاید وقتی دیگر»، «مسافران»، «سگکشی»، «کلاغ» و «وقتی همه خوابیم» اشاره کرد که از مهمترین آثار این کارگردان محسوب میشوند.
این هنرمند که نگارش سی نمایشنامه را در کارنامه کاریاش دارد، تاکنون چندین اجرای تئاتر نیز داشته است. او بیش از پنجاه فیلمنامه، پنج روایت و شش پژوهش را نیز به ثبت رسانده است. هرچند بیضایی تنها حدود ۱۰ فیلم ساخته است، تعداد نمایشهایی هم که به صحنه برده است، خیلی بیش از این نیست. نمایشنامههایی همچون «پهلوان اکبر میمیرد»، «مرگ یزدگرد»، «فتحنامه کلات»، «هشتمین سفر سندباد»، «ندبه»، «سهرابکشی»، «سلطان مار»، «کارنامه بنداربیدخش»، «چهار صندوق»، «مجلس قربانی سنمار»، «مجلس ضربت زدن»، «طربنامه»، «جنگنامه غلامان»، «خاطرات هنرپیشه نقش دوم»، «تاراجنامه» و ساخت فیلمهایی چون «عمو سبیلو»، «کلاغ»، «غربیه و مه»، «رگبار»، «چریکه تارا»، «باشو غریبه کوچک»، «شاید وقتی دیگر»، «مسافران»، «سگکشی» و «وقتی همه خوابیم»، از او یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان تاریخ سینما و نمایش ایران ساخته است.
بهرام بیضایی از مهمترین چهرههای نمایش و اندیشه معاصر ایران، در روز تولدش درگذشت. او در طول بیش از پنج دهه فعالیت هنری و پژوهشی، بیش از هفتاد کتاب، نمایشنامه، مقاله و فیلمنامه منتشر کرد و در حوزههای تئاتر، سینما و تاریخ نمایش ایرانی نقشی بیبدیل ایفا کرد.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی درگذشت این هنرمند برجسته تئاتر و سینمای کشور را تسلیت گفت. در متن پیام سیدعباس صالحی آمده است: «درگذشت استاد بهرام بیضایی، نمایشنامهنویس، پژوهشگر و فیلمنامهنویس، موجب تأثر شد. ایشان در سالهای طولانی فعالیت هنری خود، با خلق آثار نمایشی و سینمایی و توجه به ریشههای فرهنگی و اسطورهای، سهمی شایسته در گسترش روایتگری ایرانی ایفا کردند. اهتمام زندهیاد بیضایی به پژوهش و ارتقای دانش نمایش، در کنار نقش مؤثر در تربیت نسل جدید، بخشی از میراث فرهنگی این استاد هنرمند را شکل داده است. آثار، پژوهشها و نوشتههای زندهیاد بیضایی، از تألیفات تا آثار نمایشی و سینمایی، در حافظه هنر ایران پایدار خواهد ماند.»
